آنان از ميان دره - كه راهى فراخ و هموار داشت - بروند و خود حضرت از بالاى دره به حركت ادامه دهد . عمار ياسر جلودار ناقهء حضرت و حذيفه از پشت مواظب بود . وقتى كه به بالاى دره رسيدند ، ناگهان متوجه شدند كه گروهى دور ناقهء رسول الله را گرفته‌اند . حضرت به خشم آمده ، به حذيفه فرمان راندن آنان را داد . حذيفه با عصاى آهنى به صورت مركب‌هاى آنها زد . آنان متوجه شدند كه پيامبر از توطئهء آنان باخبر شده است . با شتاب خود را از بالاى دره به پايين دره رسانده و خود را در ميان مردم انداختند تا شناخته نشوند . حذيفه پس از متفرق‌كردن آنان برگشت و هم‌چنان در كنار ناقه بود تا از آن دره گذشتند . رسول گرامى صلى الله عليه و آله از حذيفه پرسيد : آيا آن گروه را شناسايى كردى ؟ به عرض رساند : يا رسول اللّه ! مركب چند نفر ، فلان و فلان را شناختم ؛ اما خود آن گروه نقاب به صورت داشتند و در تاريكى نتوانستم آنان را بشناسم . . . . « 1 » اين گروه هر چند به مقصد اصلى خود موفق نشدند ، ولى توانستند لوازم و اثاثيه‌اى را كه بار ناقهء رسول خدا صلى الله عليه و آله بود به زمين بيندازند . به تصريح روايت واقدى ، در ميان اصحاب گروهى بوده‌اند كه در صدد كشتن رسول اكرم صلى الله عليه و آله بوده‌اند . آن عده نام‌دار بوده‌اند و در آغاز نهضت در مكه و هنگام هجرت با رسول خدا صلى الله عليه و آله همكارى نموده‌اند و در رديف بنيان‌گذاران انقلاب نبوى صلى الله عليه و آله

--> ( 1 ) . مغازى ، ص 1042 . .